Zomertuin 2012

DSC_0121De tuin, die alle bloemen uitdeelt in mijn ogen,
nu de zon is weggegaan,
ze is zo kleurig in haar eigen vrede,
zo onbespied ook
terwijl ik haar aanschouw…

De wind; gegaan naar haar onzichtbare begin
wordt niet meer meegewogen
in het lispelend bewegen
van een blad.

Waar kan ik nu mijn hart neerleggen, lang uit?
mijn ziel vol kommer
om het kwijnen door mijn onrust
mijn Muze die haar lied
niet zingen kan?

Hier in de tuin,
waar alles is gedaald
enkel nog een bloem, die zal vergaan,
omdat niets blijven zal,
waar kan mijn eigen hart dan gaan?

Ik fluister in mijn hoofd de woorden
maar `t lispelen van mijn ziel
is zonder spoor.

Oh, lieve uitgebreide aarde
onthoud mijn bede
als ik niet meer ben bij deze ranken
en haar kleurigheid.

onthoud haar
en roep mij weer,
om aan te raken
wat ik eens begonnen ben !

Neeltje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.